दोन थेम्ब शाईचे...

पुन्हा भेटूच

2011-08-02T01:56:00.000-07:00

नमस्कार
ब-याच दिवसांनी इथे फिरकले आहे। दोन ब्लॉग साम्भाळणं जरा जड़ जात होत। म्हणून ते एकातच merge केले। ही माझी या ब्लोग्वाराची शेवटची पोस्ट। तुम्हाला सगळयाना पुन्हा भेटायला नक्कीच आवडेल। माझ्या दुस-या ब्लोगवर आता नियमित हजेरी लावत जा हे आग्रहाच आमंत्रण । पत्ता असा:
://sonalwaikul.wordpress .com
भेटूच.

अस्तित्व

2010-05-19T00:19:00.001-07:00

कोटी कोटी आकाशगंगेतल्या
असंख्य सुर्यांपैकी कोण एका सूर्याच्या मेहेरबानी वर तगलेल्या
एका खड्याच्या पाठीवर
रांगणा-या असंख्य जीवांपैकी एक सूक्ष्म मासाचा गोळा।
हेच अस्तित्व.

त्याचं जगण मरणं वगैरे गोष्टी दैनंदिनीचा भाग एक!

बाकी तुझा खरा जन्म आणि मरण दोन्ही होत असत खोल खोल आत
फक्त तुझ्या मनात; फक्त तुझ्या मनापुरतच।

एरवी तू नसल्याशिवाय तुझ्या असण्याची तरी जाणिव कुठे असते;
ना त्या खड्याला, ना त्या सूर्याला,
पण तुझ्या खिडकीतलं रोप मात्र शोधत तुला रोज;
सूर्य त्याची तहान नाही भागवू शकत।

कपडे

2010-04-06T04:33:00.000-07:00

अंधा-या खोलीतलं जुन कपाट ब-याच वर्षांनी उघडलं
तसे आतले अस्ताव्यस्त कपडे अनावर होत कोसळले।

नकोसे झालेले डांबून ठेवलेले
वातड, खरखरीत, चुरगळलेले
कसर लागून कुरतडलेले,
जुनाट कुबट भपका-याने गुदमरून टाकणारे…

तेव्हापासून ठरवलंय,
आता आठवणींना असं कोंडायचं नाही॥

पुरावा

2010-03-24T22:04:00.000-07:00

ऐकत रहा, बोलत रहा
वेळोवेळी भेटत रहा
तुझ्या असण्याच्या खुणा मला
जागोजागी पटवत रहा

तुझ्यापर्यंत पोचण्याची वाट
इतकी सुद्धा बिकट करू नकोस, की
त्या तीरावर तू आहेस हा विश्वास संपून जाईल
कारण,

कारण मी जरी तुझी निर्मिती असलो तरी
तुझ्या अस्तित्वाचा देखील एकमेव पुरावा मीच आहे
हे विसरू नकोस…

अंधार

2010-02-19T03:32:00.001-08:00

दिवस आणतो बापाची माया शिस्तीची लय
अंधार म्हणजे दिवसाची छाया आईची सय

हसर्या जखमा बिनदिक्कत भळभळणार्या
मुक्या वेदना मुक्त मोकळ्या कळवळणार्या
काळ्या शाईत विरघळणारे खारट पाणी
बुजर्या स्पर्शामधून फुलती प्रेम निशाणी
काळोखाच्या पदरामागे दिवाभितांना आश्रय, अवसर
कुठे बंद डोळ्यातून वाहती चिंता आशा स्वप्न निरंतर
लपती चिंध्या, लपती ठिगळे;
काळे गोरे समान सगळे,
अंधाराच्या मिठीत अवघे मिटले अंतर
पूर्व दिशेला पुन्हा उलगडे सोनसळी पट, सुंदर सुंदर…

गंगा

2010-01-29T01:12:00.000-08:00

धुराबरोबर विरत जातात
राग लोभ, चिंता क्लेश
राखेबरोबर विखरत राहतात
अस्तित्वाचे भग्न अवशेष

तेहि घेते भरून मडक्यात
जीवनाची आसक्ती
शोधत राहते गंगाजळात
मुक्तीची शाश्वती

ओझे वाहत निर्माल्यांचे
अन अस्थिंची अर्चना
तिचा आत्मा करतो आहे
मुक्तीची प्रार्थना

blogs चं शुभ मंगल.

2010-01-14T03:31:00.000-08:00

अभिनन्दन, सोनल. दोन्ही ब्लॉग एकरूप केल्याबद्दल, तेही मकर संक्रांतीच्या दिवशी!

खर म्हणजे मी blogspot वरून सुरवात केली. तेव्हा जे काही सुचायचं ते इथे टाकायचे. योगायोगाने कविता जास्त सुचत गेल्या. म्हणून विचार केला कि हा ब्लॉग फक्त कवितांचा असावा. म्हणून मग wordpress ब्लॉग सुरु केला, कविता सोडून बाकी वाट्टेल ते लिहिण्यासाठी.
नंतर जाणवलं कि दोन्हीचे काही वाचक सारखे आहेत आणि काही वेगळे. मग जेव्हा एखादी post सगळ्यांना दाखवावीशी वाटायची तेव्हा दोन्हीकडे टाकायला लागले. झाल म्हणजे. पहिले पाढे पंचावन्न.
म्हणून हा Blog -mixing excercise . आता sonalwaikul .wordpress या ब्लॉगवर सगळ publish करणार. जे सुचेल ते. वाचकांना देखील सोयीच. आणि मला देखील.
Ofcourse blogspot च्या followers साठी माझ्या कविता publish करेनच.

छे छे हे परत complicate होतंय. श्या ssss . पण कळलं न तुम्हाला आता मला काय म्हणायचय ते?

आपलच चुकतय!

2010-01-13T00:07:00.000-08:00

फुल जेव्हा दवासकट पाकळ्या सगळ्या मिटून घेतं
समजुन जावं,
भुंग्याची ही खोडी नाही, आपलच चुकतय!

ढगामध्ये दाटलेला पाउस जेव्हा न फुटताच आटून जातो
समजुन जावं,
वार्याचा हा दोष नाही, आपलच चुकतय!

पौर्णिमेच आभाळ जेव्हा न तेवताच निवून जातं
समजुन जावं, संध्याछाया निर्दोष आहेत
आपलच चुकतय!

ऐन बहरात गुलमोहोराचा बहर जेव्हा जळून जातो
समजुन जावं, उन्ह बिचारी निमित्त मात्र
आपलच चुकतय!

नेहमी नेहमी किती करायचा आक्रोश, त्रागा, आरडा ओरडा
थकून भागून हतबल होवून मन मनाशी नाळ तोडतं
तेव्हा समजुन जावं...
आपलच चुकतय!

खूण

2010-01-11T00:35:00.000-08:00

तुला आवडते प्रत्येक गोष्ट अगदी जागच्या जागी, नीटनेटकी.
मला मात्र आवडतात खुणा कोणीतरी हक्काने येवून गेल्याच्या,
जागोजागी विखुरलेल्या.

ओल्या आरस्पानी फरशीवर पावलं उमटलेली तुला कधीच आवडत नाहीत.
मी मात्र मागोवा घेत जाते पाउलखुणांचा.
या घरात माणसं देखील आली असतील या आशेवर!

तुला नाही सहन होत एकही चुणी त्या कडक इस्त्री केलेल्या कपड्यावरची
मला मात्र बर वाटत ती चुणी बघताना
दिसते त्यात खूण...निदान काहीतरी तुला स्पर्शून गेल्याची।

असा कसा झालास रे तू?
की असाच होतास?
आईच्या पोटात सुद्धा पद्मासन घालून बसलेला!

कधी कळणार तुला,
विस्कटलेल्या प्रत्येक गोष्टीला गंध असतो श्वासाचा,
स्पर्श असतो हाताचा
म्हणूनच आवरलेल घर पसरल्यावर, तू जेव्हा विस्कटतोस
तेव्हा मला खूप आवडतोस.
मला पटते खूण मी माणसावरच प्रेम केल्याची।

उत्स्फूर्त

2009-12-22T21:25:00.000-08:00

कॉलेज मधे असताना लिहिलेल्या काही चारोळ्या / सातोळ्या डायरीत सापडल्या। इथे पोस्ट करतेय। कागद अगदी फाटत आलाय।

१
अरे प्रवास प्रवास
जसा विरार चा पास
आधी गर्दीताले धक्के
तेव्हा मिळे उतरायास

२
माझी नाव बुडणारच होती
तरीही मी खवळलेल्या समुद्रात शिरत होते
मला बुडण्याची भीती नव्हती
मी स्वतः एक वादळ होवून फिरत होते।

३
आयुष्यात प्रेम येता येता राहून गेल
ओघळणार्या आसवातून नाही
खळखळणार्या हसण्यातून वाहून गेल।

४
आम्ही एकत्र हसत होतो
एकमेकावर रुसत होतो
एकमेकात फसत होतो
कळलच नाही तो कधी बाहेर पडला ते...
तो देखील फसला होता,
पण बहुदा त्याच गुंतायचं राहून गेलं।

मुक्त: २६/11

2009-11-26T20:58:00.000-08:00

दिवसांची थडगी बांधून त्यांना दरवर्षी फुलं वाहून काहीच होत नसतं.
अजून काही फुलं तेव्हढी दूर होतात त्यांच्या आईपासून…हि सुद्धा हिंसाच.

आम्ही बांधलीयेत अशी थडगी जागोजागी
स्वातन्त्र्यदेवतेचा आत्मा व्हीव्हळतोय आत आत.
जखमा वाहतायत भळभळून, मिळेल त्या छीद्रातून.
अशीच थडगी बांधत राहिलो तर कधी या देशाचं स्मशान होईल
ते सांगताही येणार नाही.

जाळून श्राद्ध देखील घालू नका त्याचं.
आत्मे शांत होतात दहावं बारावं करून याचा पुरावा तरी कुठे आहे?
कावळे घास तेव्हढा गिळून जातील,
आणि त्या दिवसांचे अतृप्त आत्मे पुन्हा पुन्हा जन्माला येत राहतील.

मुक्तच करायचं असेल त्यांना तर सूड घ्या त्यांच्या बळीचा.
आपापल्या परीने.
कुठलाही गाजावाजा न करता…शत्रू सावध ह्यायला नको!
मुक्त होतील ते तेव्हाच आणि शांत होऊ आपणही.

प्रिय आईबाबांस...

2009-11-19T22:38:00.000-08:00

उद्या माझ्या आईची एकसष्ठी आणि बाबांची सत्तरी. त्या निमित्ताने काहीतरी लिहिण्याचा विचार होता. पण लिहायला बसलं की फक्त गहीवरच येतो. डोळ्यातलं पाणी थांबवता थांबवता काहीतरी सुचलेलं लिहितेय. हे फक्त तुमच्यासाठी आई-बाबा...

________________________________________________________________________________

साठी सत्तरी सगळेच करतात; त्यात काय वेगळ आहे?
तेच जेवण, तशीच माणसे, तेच तेच सगळ आहे...

तरीसुद्धा वेगळ आहे खूप काही
सगळंच कदाचित मला सांगताही येणार नाही, पण...

वेगळी आहे विण आपल्या नात्यातली; आमच्या लांब घट्ट वेण्यांसारखी
वेगळी आहे ठेव आपल्या खात्यातली, तुमच्या बँकेतल्या खणखणीत नाण्यासारखी.
वेगळी आहे माया तुम्ही आमच्यावर लोटलेली,
वेगळी आहे काळजी तुमच्या चार डोळ्यात साठलेली,
वेगळा आहे तुम्ही दिलेला संस्कारांचा वसा,
आमच्या अवघ्या अस्तित्वावर तुमच्या प्रेमाचा ठसा.

'लहान आहोत का आम्ही आता' अस म्हणत आम्ही जेव्हा भांडतो,
तेव्हा
'लहान का नाहीयोत आम्ही अजून?' असंच म्हणायचं असत.
सगळ सोडून धावत धावत बालपणात जायचं असत.

हवा असतो हात तुमचा थकून डोळे मिटताना
खायचा असतो ओरडा थोडा अंथरुणात लोळताना.

भान हरपून खेळतानाही तुमचीच वाट बघायची असते
पिशवीतला खाऊ खाता खाता गणिताची वही दाखवायची असते...

तुमच बोट धरून तुम्हाला मागे न्यावं खेचत खेचत
फिरत राहावं गेल्या दिवसांत माणिक मोती वेचत वेचत

आजच्या दिवशी देवाजवळ मला इतकंच मागायचय
तुमच्याच पोटी येवून पुढचे शंभर जन्म जगायचय
पुढच्या वेळी एक फरक नक्की कर मात्र, देवा
मन दे सायीचच पण देह मात्र मुलाचा हवा.
का म्हणून विचारू नकोस कारण तुला ते कधीच कळणार नाही
आणि आमच्या सत्तरीला सुद्धा आमची माहेराची ओढ काही सरणार नाही.

ओळख

2009-10-16T02:37:00.000-07:00

ओळखीच्या वाटेवरून इतक्या वर्षांनी चालताना
अनोळखी दिसलं बरच काही.
अनोळखी होतं मला सुद्धा हे असं अपराधी वाटणं
कधी काळी मित्र असलेल्या या सगळ्या खुणांना नव्याने भेटणं.
डोळ्यात त्यांच्या बरच काही लपलेलं
काहीस माझ्यातल खुपलेलं आणि बरच काही आमच्यामधलं जपलेलं

सगळेच असे अंतर राखून अवघडलेले असताना तो दगड मात्र थेट पायात घुसला.
कच्चकन एक शिवी हासडून पाहिल तेव्हा हीही ओळख जुनीच निघाली

याच वाटेने शाळेत जाताना यालाच रोज नेमाने भिरकावून द्यायचो उंच
तो चाखायाचा चव आभाळाची आणि माझ्या जिभेवर रेंगाळायची आंबट गोड चिंच.

माझ्या शिवीवर त्यानेही ऐकवली एक भारीतली ओवी.
माझा चेहरा कळ्वळलेला,
त्याचाही हळहळलेला
“रोज नव्या आभाळात उडायला लागल्यावर विसरलास मला लेका?”
भिराकाव ना मला पुन्हा एकदा उंच!

बरेच दिवस झाले तुला सुद्धा चिंचा खावून…”

बरसणं तसं सोप्प नसतच

2009-09-11T01:08:00.000-07:00

ही कविता, काही झोकुन देणार्या आधुनिक संतांना पाहून स्फुरलेली!
--------------------------------------------------------------------
एक ढग सारखा सारखा दाटून यायचा पण बरसायला मात्र घाबरायचा
बरसणं तसं सोप्प नसतच, महित्येय मला.

ते म्हणजे फ़क्त पडणं नसतं,
ते म्हणजे घडण असतं
आभाळाच्या हृदयातून
मातीच्या गर्भात शिरणं असतं
पुन्हा उगवून पोटातून
कणाकणात झरणं असतं

वाटेवरती भेटत जातात काही कोम्ब निजलेले
दगड गोटे सुक्या फांद्या काही ओन्डके थिजलेले
सगळ्याना भिजवत जायचं,
जमलं तर रुजवत जायचं

कोम्बातून फुटून हिरवा होतो ढग जेव्हा
दगडाला पाझर फोडत सागर होतो ढग जेव्हा...
कोसळण्याची भीती नसतेच,प्रश्न असतो अस्तित्वाचा.
ढग जेव्हा पाणी होतो, तो ढग म्हणुन उरतोच केव्हा?

असेच ढग जास्त असतात तुमच्या आमच्यात, नुसतेच फ़क्त दाटणारे
सोनेरी कडा मिरवत कापूस पिंजत बसणारे
अस्तित्वाचा काळा कापूस शोषून घेतो पाणी सारे
उरतात मागे काही थेम्ब आणि थोड़े षन्ढ उमाळे

कोसळणारे ढग तेव्हा काळी ढेकळं शिम्पत असतात
सुकलेली तापलेली कोरडी मने लिम्पत असतात
पुन्हा हवेत विरत जातात, पुन्हा पुन्हा दाटत राहतात
अस्तित्वाच्या प्रवासाला पुन्हा पुन्हा भेटत राहतात...

म्हणुन म्हटलं, बरसणं तसं सोप्प नसतच, महित्येय मला

एक क्षण जगण्याचा

2009-08-21T01:18:00.000-07:00

एक क्षण जगण्याचा
ओन्जळ भरून चैतन्याने
अंतर्बाह्य फ़ुलण्याचा

एक क्षण देण्याचा
डोळा मिटल्या पाकळीवरचे
दव टिपून घेण्याचा।

एक क्षण हसण्याचा
खळिमधल्या भोवर्यामध्ये
अलगद जाउन फ़सण्याचा

एक क्षण हरण्याचा
नजरेमधल्या विश्वासाने
आभाळ तोलून धरण्याचा

एक क्षण मरण्याचा
उधळुन ठेवा हृदयामधला
मनामनात उरण्याचा

पुन्हा

2009-06-24T02:35:00.000-07:00

पुन्हा एकदा पाउस आला
पुन्हा त्याने माफ़ केलं
पोटभर रडून त्याने
पुन्हा मन साफ़ केलं

पुन्हा त्याच्या रडण्याचा
माणसाने अनर्थ केला
त्याच्या कोडग्या मुजोरीला
पुन्हा पाउस शरण आला

आता पुन्हा गोड बोलून
माणुस त्याला थांबवून घेइल
आपली तळी भरून घेइल
आपली पिकं करून घेइल

पुन्हा त्याला घरी जाताना
देइल भरून खोटी वचने
फ़सेल पुन्हा तो ही भोळा
जाइल घरी विश्वासाने

वर्षभर वाट बघत
पुन्हा पाउस हिरमुसेल
यंदा मात्र जायचच नाही
म्हणत दूर जाउन बसेल

पुन्हा माणुस दाखवेल त्याला
फाडून काळीज धरणीचं
लबाड लांडगा फसवेल पुन्हा
पांघरून कातडं शेळीचं

नुकताच पडलेला पाउस

2009-06-23T04:43:00.000-07:00

नुकताच पडलेला पाउस!
त्याच्या खूणा रानावर, मनावर...

कौलावरतुन ओघळताना
मातीत पाउस विरघळताना
अवखळ खळ्खळ दुड़्दुडताना
खडकामधून अडखळताना

तहानलेल्या तळ्यावरती
थरथर मोती शिम्पडताना
डोंगर दर्र्यात स्वैर रानभर
वार्र्यासंगे हुन्दडताना

ठाउक असतेच त्याला कुठे
कबूल झाली किती आर्जवे
धुतली गेली किती जळमटे
वाहून गेली किती आसवे

किती पालव्या नवीन झाल्या
फुटले आणिक किती धुमारे
किती विझवली तप्त मने अन
हिरवी झाली किती शिवारे...

चिम्ब हिरव्या पानामध्ये
अजुनही साठलेला
निळी जांभळी गर्दी करत
मनामध्ये दाटलेला

नुकताच पडलेला पाउस... त्याच्या खूणा रानावर, मनावर...

आरसा

2009-06-12T01:57:00.000-07:00

माझ्या डोळ्यात बघत आरसा विचारू लागला "सांग मी दिसतो कसा?"

हसत हसत उडवून लावल मी त्याला तसा हिरमुसला
परतवून लावले काही किरण त्याला भेटायला आलेले
माझ्याही डोळ्यात खुपले त्यातले काही...

समजूत काढावी म्हणुन जरा त्याच्याकडे पाहिलं आणि काय सांगू?...
कळेचना कोणाच्या डोळ्यात कोण पाह्तय
कोणाच्या घरात कोण राह्तय

त्याच्या डोळ्यात दिसलं मला सर्व काही...
फ़क्त त्याची ओळख सोडून!

मला दिसला माझा चेहरा
आणि काही निर्जीव वस्तू बसल्या जागून डोकावणार्या
भिंती, माझ्या भोवतालच्या
पारदर्शक काचे सारख्या, न दिसता फसवणार्या

जागाच कुठे होती त्याच्या डोळ्यात
स्वतःची ओळख मांडायला
स्वतःची दुक्ख सांगायला

"ज्याला जसा हवा तसा दाखवताना दिसताना
प्रत्येकाच्या सुखदुःखात रडताना हसताना
तुझा चेहरा तुझा नसतो तरी इतका खरा खरा
तुझ्या चर्यात (चरा) दिसत असतो माझ्यावरचा ओरखडा

आम्ही असावे तुझ्यासारखे, बिनचेहरयाची नितळ मने
एकमेकांसारखी होत एकमेकांना पाहणारी
एकेकट्याला जुळे करत साथ सोबत करणारी

क्षण अन क्षण बिंबागणिक दिसणे तुझे नवे आहे
सत्य शिव सुंदर मात्र असणे तुझे हवे आहे"

छबी

2009-06-10T01:49:00.000-07:00

खिडकीसे मेरी आसमान का एक टुकडा दिखता है
ढक लेता है कभी खुद को काले सफ़ेद बादलोंसे
और मुस्कुराता है कभी कभी, खुल के।

अक्सर छोड़ जाता है वो अपनी छबी मेरी आखोंमे...

जब माँ कहती है की आज तेरी आँखे कुछ अलगसी लग रही है
तो मै एक नजर देखता हूँ उसकी ओर।

आज छुपा ली है मैंने अपनी आँखे ऐनक के पिछे
न जाने आज कबतक बरसेगा ये आसमान!

आली मंदी!

2009-05-28T22:17:00.000-07:00

याला कविता म्हणावे की मुक्तछंद माहीत नाही. म्हणुन दोन्ही ब्लोँग्स वर टाकते आहे.काहीतरी सुचलेलं असच...
***********************************************************************************
रविवारच्या भल्या पहाटे दारावरती टक टक झाली.
टक टक कसली खरे पाहता कटकट झाली.

झापड़ उडवून महत्प्रयासे दार उघडले
दारामध्ये अंधुक धूसर एक आकृति
डोळे चोळुन काढून चिमटा पुन्हा स्वतःला नीट निरखले
तरी दिसेना म्हटले जडली काय विकृति?

"पाहतोस काय डोळे फाडून, दार उघड" , वदली मूर्ति।
"भल्याभल्यांनी वाट पाहिली, केली किती माझी आळवणि
तेव्हा दिधले दर्शन त्यांना, तो मी चालत दारी आलो तुला पुसाया
कसली भीती?कसली क्षिति?"

आ वासुनी मुकाट मीही दार उघडले, डोळे माझे सताड उघडे,
घामाने भिजलेला थबथब, पायी थरथर, दिवसा सुद्धा दिसले तारे।

"क्षमा करा ओळखले नाही, बसा आणु का पाणी घोटभर?"
"मी आहे स्रुष्टिचा कर्ता, कुणी म्हणे परमात्मा आणि कुणी नियंता,
"तहानलेले आम्ही भक्तीचे, पाणी देवून करा बोळवण", कुत्सित थट्टा।

"आज कुणीकडे इकडे येणे केले आपण, काय समस्या?
मी तर पामर, क्षुद्र एक जीव, नाही केली व्रत वैकल्ये, उग्र तपस्या!"

"आठवते का काही महिन्यांपूर्वी होता नवस बोलला, माथा रगडूनी?
वाचवली होती आम्हीही तुझी नोकरी राहू-शानिचे देणे फेडूनी।"

"खरे पाहता आम्हीच चुकलो,पूर्ण करोनी मनोकामना,
भुललो मोहा फ़ुगत चाललो एईकून महती,
आणि स्वतःचे कौतुक कीर्ति
फसगत झाली मोहापायी, करचुकव्यांना देवून संधि
फिरतो आता दारोदारी, करत वसूली..., काय करावे आली मंदी!"

**********************************************************************************

2009-05-21T05:15:00.000-07:00

इथला वारा इथली माती
हिरवळ इथली, इथली पाती
अनोळखी का झाले सारे
इथल्या नजरा इथली नाती?

आभाळाच्या भाळावरची
अधूरी रेखीव चंद्रकोर ती
दिसते का ती मलूल येथून?
अधिक गहिर्या झाल्या राती

पाण्यावरचे सुर्यबिम्बही
उधळत होते रंग सम्पदा
उजळत होते मनामनाला
आज किरण ते जाळत जाती

कुणास ठावूक हे का घडले
कुठे हरवल्या जिवलग साथी
उलगड्ताना अलगद केव्हा
गुंतत गेल्या रेशीमगाठी?

रिवाज

2009-05-08T01:33:00.000-07:00

प्रकाशाच्या मुळाशी
काळं टोक वातीचं
भिजतं कोण जळतं कोण
कौतुक मात्र ज्योतीचं

लखलखणारी वीज तिचा
काय थाट काय प्रताप
मेघ होतो जखमी मात्र
पराक्रमाचा तिला किताब

युगायुगांचा हाच रिवाज
हीच रीत जेत्यांची
प्रत्येक ताज व्यथा सांगतो
कलम झालेल्या हातांची

नाईलाज

2009-05-05T01:22:00.000-07:00

रिकामं घर
उष्ण वारे
ओकं बोकं आकाश
विझलेले तारे

काही हुंकार काही हाका
अस्फुट पुसट काही बोल
घुमत राहणारे काही आवाज
आर्त आर्त खोल खोल

जगण्याचा नाईलाज
सोसायचा निव्वळ
कोमेजलेल्या फुलांचा
केविलवाणा दरवळ

वाघोबा नि ढग्गोबा

2009-04-28T01:41:00.000-07:00

एक होता वाघोबा
त्याला भेटला ढ्ग्गोबा

गडाडून ढग्गोबाने बाहेर काढली विजेची छड़ी
फोडून मोठी डरकाळी वाघोबने केली कड़ी

ढग्गोबाने सोडल्या जटा सार्या दिशा अंधारल्या
वाघोबाने गुर्गुरत मिशा आपल्या फेंदारल्या

बघता बघता दोघांचे भांडण चांगलेच रंगात आले।
वाघोबाचा आवाज चढ़ला ढग्गोबाच्या अंगात आले।

वाघोबाला पडला प्रश्न याला कसे हरवायचे?
शिकारीचे डावपेच इथे नाही चालायचे।

इतक्यात आले कोल्होबा म्हणाले "घाबरू नका"
घेऊन एक सुई फ़क्त त्याचा फुग्गा फोडून टाका

संन्यस्त

2009-04-20T23:20:00.000-07:00

संन्यस्त असे एक झाड़ उभे, तो माळ भकास उजाड़
सुकलेल्या निव्वळ फांद्या, अन वठलेले एकच खोड

तो म्हणे "त्यजुनी पाने, अन हिरवळ सारून दूर
टाळले मीच फ़ुलण्याचे, घेतला मीच संन्यास
मम नको पाखरे, घरटी, नच कुजबुजणे पानांचे
मम नको फुलांचा साज, फळांचा मोह, नाही हव्यास..."

हे एइकुनी हसला मेघ, म्हणाला "शक्य नाही मी फ़सणे।
माझ्या इच्छेवर आहे निर्भर तुमचे असणे नसणे.
का करीशी वल्गना खोटी, म्हणे मज नाही लोभ हव्यास?
मज ठावूक आहे पक्के, तुजला हिरवाईचा ध्यास।
जर असेल ही निवृत्ति, जर असेल हा संन्यास
का अजुनी मुळे रुतलेली, तुटले ना अजुनी पाश ?"

काही माणसं भिजतच नाहित...

2009-04-14T22:29:00.000-07:00

काही माणसं भिजतच नाहित
भिजली नाहित तर रूजणार कशी?
रूजली नाहित तर फुलणार कशी?

झाडं यांच्या दारातली धुळिने माखलेली
अंगणामधली माती सुक्या गवताखाली झाकलेली
दव जरा पिवून घ्या
अंग जरा धुवून घ्या
बघा कशी दिसतात पानं न्हावू माखू घातल्यावर,
कसं घर दरवळतं माती दवात न्हाल्यावर,

आठवतय का चार-चौघात कधी मोठ्याने हसला होतात?
सगळी काम गुन्डाळून मँच बघत बसला होतात..
कधी पाहिले बायकोसोबत फोटो आपल्या लग्नातले?
बातम्या सोडून वाचले होतेत चुटके फ़क्त पेपरातले?

खाल्लं होतं शेवटचं कणिस केव्हा पावसातलं?
झाडावरच्या कैर्या पाडणं उन्हाळ्याच्या दिवसातलं...
पहिला पाऊस आला की तुम्ही छत्री बाहेर काढता
पारा ज़रा खाली गेला की अंगावरती पांघरूण ओढ़ता
ज़रा झेला पाऊसधारा
श्वासात भरा गार वारा
बघा कसं वाटत ते कोशाबाहेर आल्यावर
फुलपाखराचे रंग दिसतील आयुष्याच्या पंखावर

न जगण्याची कारणं तुम्हाला किती किती सापडली
मनासारखं जगताना मात्र तुमची मनं आखड्ली
मनाभोवती घालून घेतल्यात असंख्य तुम्ही बेड्या
कडीकुलुपात कोंडून ठेवल्यात सगळ्या इच्छा वेड्या
लावून ठेवलीत पाटी बाहेर धोक्याच्या चिन्हाची
देत राहिलात जंत्री स्वतःलाच न जगण्याच्या कारणांची
कधी म्हणे 'कर्तव्य' कधी म्हणे 'समाज'
आणि कधी 'पाप' म्हणत दाबुन टाकलात आवाज

उशीर कधीच होत नसतो चांगल्या गोष्टी घडायला
मनातल्या बेड्या तोडायला,
मनावर जीव जडायला,
एव्हढ नक्की समजून घ्या
चिम्ब चिम्ब भिजून घ्या

का कुणास ठावूक,
काही माणसं भिजतच नाहित...

2009-03-23T22:40:00.000-07:00

तो तिला म्हणाला "डोळ्यात तुझ्या पाहू दे"
ती म्हणाली "पोळि करपेल, थाम्ब जरा राहू दे"

तो म्हणाला "काय बिघडेल स्वयंपाक नाही केला तर॥"
ती म्हणाली " आई रागावतील, दूध उतू गेल तर॥"

"ठीक आहे मग दुपारी फिरून येवू, खाऊ भेळ"
"पिल्लू येईल शाळेतून, पाणी यायची तीच वेळ"

"बर मग संध्याकाळी आपण दोघेच पिक्चर ला जावू"
"नको आज काकू यायच्यात, सगळेजण घरीच जेवू"

"तुझ्यामुळे गेली माझी चांगली सुट्टी फुकट"
"बघ तुझ्या नादामधे भाजी झाली तिखट"

आता मात्र तो हिरमुसला, केली थोडी धुसफूस
एइकू आली त्याला सुद्धा माजघरातून मुसमुस

सिगरेट पेटवत, एकटाच तो निघून गेला चिडून
डोळे भरून बघत राहिली, ती त्याला खिड़की आडून

दमला भागला दिवस संपला तरी अबोला संपेना
सुरवात नक्की करावी कुठून दोघांनाही कळेना

नीट असलेली चादर त्याने उगीच पुन्हा नीट केली
अमृतांजन ची बाटली तिच्या उशाजवळ ठेवून दिली।

तिनेच शेवटी धीर करून अबोला संपवला
"रागावलास न माझ्यावर?" आणि तो विरघळला।

"थोडासा..." त्याने सुद्धा कबूल केला आपला राग
ती म्हणाली "बाहेर जावून किती सिगरेट्स ओढल्यास सांग"

"माझी सिगरेट जळताना तुझ जळणं आठवल
छोट्या मोठ्या गोष्टींसाठी जीव जाळण आठवल
अपेक्षांच ओझ तू किती सहज पेललस
सगळ्यांच सुख दुःख तळहातावर झेललस...
तुला नाही का वाटत कधी मोकळ मोकळ व्हावसं
झटकून सगळी ओझी पुन्हा तुझ्या जगात जावस?"

"बोललास हेच पुरे झाल..एकच फ़क्त विसरलास...
माप ओलांडून आले होते, मी-तू पण तेव्हाच गळलं
माझ जग तुझ्या जगात तेव्हाच नाही का विरघळलं?"

कृष्णमई

2009-02-26T21:17:00.000-08:00

घननीळा कृष्ण दाटतो, धरा ही राधा होउनी जाते
कुंजात वाजते शीळ, हवा मल्हार होउनी जाते

थिरकती थेम्ब पाण्यात
अंगणी पावले इवली
रानात नाचतो मोर , मन मोरपिसारा होते

झंकार विजेचा गगनी
उधळते कस्तूरी माती
रत्नांची उधळण रानी , मन हिरवा पाचू होते

ती चिम्ब तरी अतृप्त,
तो बरसून उरतो पुन्हा,
अंतराळ व्यापून उरते हे पवित्र सुंदर नाते

हे फ़क्त तुझ्यासाठी, माझ्या बाळा.

2009-02-26T03:20:00.000-08:00

पहाटेचा एक किरण धुक्याच्या दुलईतुं झिरपत जेव्हा माझ्या दारात आला तेव्हा मला तू आठवलिस...
गुलाबाच्या पाकळ्यान्मधुन दवाचा एक थेम्ब जेव्हा लूक्कन हसला तेव्हा मला तू आठवलिस...
उडत उड़त एक मऊ मऊ म्हातारी अलगद जेव्हा माझ्या ओन्जळित येवून बसली तेव्हा मला तू आठवलिस...
साखरझोपेत असताना कोणीतरी जेव्हा माझ्या गालावरून मोरपिस फिरवल तेव्हा मला तू आठवलिस...
चिउताई जेव्हा घरट्यातल्या चिवचिवणार्या पिल्लाला दाणा भरवत होती तेव्हा मला तू आठवलिस...

ढगांच्या गोधडित लपेटून, हरणांच्या गाडीतून चांदोमामा तुला घेवून आला होता।
लिम्बोणीच्या झाडामागून तो चांदोमामा आता रोज बघतो त्याच प्रतिबिम्ब!
माझ्या कुशीत...

सहज सुचल...

2009-02-24T22:48:00.000-08:00

फार फार पूर्वी एकदा आभळातल्या निळ्या रसाचा एक थेम्ब पृथ्वीवर सांडला आणि त्याचा समुद्र झाला।

मग सुर्याने सुद्धा आपल्याकडचा एक तेजबिंदु पृथ्वीच्या कपाळावर टेकवला।

त्याला आता चंद्र म्हणतात।

क्षितिजावर शुक्र चांदणी तू

2009-02-23T21:09:00.000-08:00

क्षितिजावर शुक्र चांदणी तू ,
मम मनातली फुलराणी तू

दवबिन्दुंची आरास पुन्हा
मोत्यांचा केवळ भास पुन्हा
ओघळुन जाती क्षणात जे
ते अळवावरचे पाणी तू

पकडतो कवडसे उन्हात मी
झेलतो चांदणे मनात मी
गुंजतात केवळ कुंजबनी
ती मंजुळ कोकिळ गाणी तू

मयसभेत वावरतो आहे
कधी दिसशी तू, परी नसशी तू
जाउन परी जाशील कुठे
हृदयावर नक्श गोंदणी तू

मन फितूर फितूर

2009-02-23T03:13:00.000-08:00

चांदणं टिपुर
मन फितूर फितूर
पाण्यामधे चन्द्र
आणि मन आतुर

टळटळीत दुपार
मन रुखं रुखं
गुलाबी पहाट
मन धुक धुक

सोसाट्याच्या सरी
मन आडोसा आडोसा
श्रावणाची उन्ह
आणि मन कवडसा

सुर्यबिम्ब बुड्ताना
मन आरक्त आरक्त
आणि रान फुलताना
मन प्राजक्त प्राजक्त

वाळवंटी घामाघुम
मन आसुस आसुस
दारी सुकलेलं रोप
मन पाउस पाउस

मंदिरात घंटानाद
मन अभंग भूपाळी
गाभार्यात नंदादीप
मन आरास दिवाळी

बालपण म्हणजे काय ग

2009-02-17T00:22:00.000-08:00

बंड्या: ऐ बंडे, तुला एक विचारू?
बंडी: (आपला जाड़ भिंगाचा चश्मा डोळ्यावर चढवत) हम्म, विचार.
बंड्या: बालपण म्हणजे काय ग ?
बंडी: 'काय' म्हणजे 'काय'?
बंड्या: बालपण बालपण.
बंडी: कुठे एइकलास हे?
बंड्या: अग आज TV वर कसला तरी program होता. एक खूप हुशार माणूस दुसरया खूप हुशार माणसाला सांगत होता की लहान मुलांच ‘बालपण हिरावून घेत आहेत…’ अस काहीतरी.
बंडी: मी पण पहिल्यांदाच एइक्तेय हा word. Dictionary मधे बघाव लागेल.
बंड्या: अग पाहीला मी. पण माझ्या oxford dictionary मधे सापडला नाही. म्हणुन तर तुला विचारायला आलो.
बंडी: मग इन्टरनेट वर बघुया न.
बंड्या: ते सुद्धा केलं . ‘Term not found’ येतय सारखं.
बंडी: मग बाबांना विचार.
बंड्या: विचारलं. तर म्हणाले लहान मुलासारखे प्रश्न विचारू नकोस.
बंडी: मग आईला विचार.
बंड्या: तिची पण ऑफिसची घाई होती. सकाळी सकाळी माझं डोक खाऊ नकोस म्हणाली. त्यापेक्षा UCMAS चा अभ्यास कर म्हणाली.
बंडी: मग?
बंड्या: मग काय. UCMAS चा अभ्यास केला. तो पर्यंत drawing क्लास ची वेळ झाली.
बंडी: मग drawing teacher ला विचारायच ना…
बंड्या: तिला वेळच नव्हता. आमची drawing books तपासण्यात busy होती ना. माझ्या जागेवर यायला तिला fifteen minutes लागली आणि माझ्या मागे पण अजुन टेन मूलं होती. त्यात आमच्या सगळ्यांच drawing wrong झाल होत.
बंडी: सगळ्यांच एकाच वेळी? कसलं एवढ difficult drawing दिल होत तुम्हाला?
बंड्या: My village.
बंडी: मग तू काय काढलस?
बंड्या: अग मी त्या resort मधल draw केलं. Cottage आणि swimming pool. आणि थोड़े hills.
बंडी: (जोरात हसते…) stupid आहेस. आम्हाला आमच्या teacher ने सांगितल होत की village मधे river असते, swimming pool नाही काही. आणि huts असतात.
बंड्या: मला काय माहीत! मला आई बाबा vacation मधे जिकडे नेतात तिकडचं drawing केलं मी.
बंडी: मग school मधल्या teacher ला विचारलास का?
बंड्या: छे छे. तिला कस कळनार. ती फ़क्त English मधे बोलते. आणि नेहमी busy असते. या week मधे तर आम्हाला थ्री assignments complete करायला दिल्या होत्या. त्या सगळ्या check करायच्या होत्या तिला. Next week मधे पण two assignments आहेत.
बंडी: मला सुद्धा आहेत. ‘Best out of waste’, आणि ‘science project’ करायचय. पण मला no tension. ते सगळ माझं mummy च करते.
बंड्या: (डोळे मोट्ठे करून..) होsss? मग तुमच्या teacher ला कळत नाही?
बंडी: अरे कधी कधी मला त्या assignment मधले words च कळत नाहीत. आणि मी केलं ना की आई म्हणते ‘तू वाट लावशील..छान नाही होणार आणि बक्षिस नाही मिळणार. मी मदत करते’ म्हणुन. नाहीतर नेहमी त्या सीमुटली ला prize मिळत ना. या वेळी आई ने ठरवलच आहे की मलाच prize मिळालं पाहिजे म्हणुन. तुझी mummy नाही तुला मदत करत?
बंड्या: नाही. ती खूप late येते ना. मग माझी hobby teacher मला help करते. बाबा पण busy असतात. कधी कधी तर Sunday ला पण office मधे meeting असते. आणि mummy चा singing class असतो Sunday च्या दिवशी.
बंडी: अय्या मग तू homework कस करतोस?
बंड्या: tution teacher कड़े.. आणि मग घरी आलो की mummy फ़क्त बघते मी complete केले की नाही ते.
बंडी: माझं homework mummy च घेते.
बंड्या: तुझी mummy घरी असते ना. म्हणुन.
बंडी: म्हणुन नाही काही..ती खूप हुश्शार आहे. ती मला पण हुश्शार बनवणार आहे.
बंड्या: कस ग कस? मला पण सांग ना.
बंडी: सोप्प आहे. तिने सांगितलय मला, की मी तुला जे काही read करायला देइन ते सगळ by- heart करायच आणि write करायच. बस. मग मल 100/100 marks मिळतील. मग मी हुश्शार होंइन.
बंड्या: मला पण tution teacher असच सांगते. पण मला ना by-heart करताच येत नाही ग.
बंडी: का रे?
बंड्या: by-heart करायला बसलो ना की सारखे cartoon network वरचे cartoons आठवतात.
बंडी: हेहेहेहे. माझी आई मला TV बघुच देत नाही. मग मी computer games खेळते किंवा activity books मधले exercises करते. Mummy म्हणते activity books मुळे मी अजुन हुशार होइन. तिने तर गंगू ला पण एक आणून दिलय book.
बंड्या: गंगू कोण?
बंडी: आमच्या घरी कमला येते ना तिची daughter.
बंड्या: ती पण शाळेत जाते?
बंडी: हो. पण मराठी. पण ती आपल्यासारखी हुश्शार नाहीये. तिला फ़क्त 60 marks मिळाले. ती by-heart नाही ना करत. म्हणुन. दिवसभर नुसती खेळत असते.
बंड्या: so lucky ना? तिला केवढ खेळायला मिळत. मला फ़क्त Sunday ला sports club मधे खेळायला मिळत. तिकडे पण सर खूप strict आहेत. सारखं training देतात.
बंडी: कधी कधी आमच्या घरी पण येते. एकदम dirty असतो तिचा uniform. मातीत खेळते खूप. सारखं लागत तिला. त्या दिवशी ती mango tree वरून पडली.
बंड्या: होsss? तिला mango tree वर चढ़ता येत?
बंडी: हो. तिला river मधे swim पण करता येत. आणि hills वर पण चढ़ता येत. तिच्या village मधे आहे ना river.
बंड्या: आणि मग ती अभ्यास कधी करते?
बंडी: गंगू म्हणते, की ती शाळेतून घरी आली की homework करते आणि मग दिवसभर खेळते. आणि exam जवळ आली की कधी कधी study करते.
बंड्या: ती tution ला नाही जात?
बंडी: नाही. म्हणुनच म्हटल ना की ती हुशार नाहीये आपल्यासारखी. तिला तिच्या health ची पण care नाही घेता येत. शाळेतून येताना रोज पेप्सी कोला खाते. नाहीतर बर्फाचा गोळा. तोंड सगळ लाल होत तिचं. मला mummy ने सांगुन ठेवलय, की ते कध्धी खायच नाही. त्याच्यात germs असतात ना. म्हणुन ती मला potato chips घेउन देते शाळेत खायला.
बंड्या: मला कुरकुरे…
बंडी: yummy असतात ना ते पण? गंगू ला किती सांगितल मी पण ती ऐकतच नाही. कच्चे mangoes पाडून न धुता तसेच खाते ती…

बंडी ची आजी भिन्तीवरच्या फ्रेम मधून सगळ एइकत असते…कोणालाही न दिसणार पाणी तिच्या डोळ्यात असत आणि ती परोपरीने आपल्या नातीला सांगू पाहत असते…”बालपण म्हणजे हेच असत ग माझ्या बाळे …”

ढग

2009-02-15T21:21:00.000-08:00

ही कविता (?), खरं तर कविता नही म्हणता येणार..ललित म्हणू या, मला सुचली ती मुंबई मधल्या रेलवे स्फोटांनंतर। आदल्या वर्षीच्या २६ जुलाई च्या पावसाने वाताहत केल्यानंतरच्या वर्षी त्याच महिन्यात हे स्फोट झाले। प्रचंड अस्वस्थ वाटत असताना सुचलेल हे काहीतरी...
*****

काळे ढग दाटलेले क्षितिजावर
जरा जास्तच गडद
जरा जास्तच काळे

"का आज सहजच आलात?" मी त्याना विचारले
"गेल्या वर्षी आला होतात असेच दाटून
गरजला होतात जोरात आणि
बरसलात देखील
इतके की उध्वस्त केलत सगळं।
रागावला होतात फार
आज जरा जास्तच रागावलेले दिसता
आजही आग ओकायला आला आहात? "

ढग जरा जास्तच दाटून आले
दाटलेल्या गळ्यानेच म्हणाले,
"त्यांनी देखील उध्वस्त केल सगळं
पण ते जास्त काळे होते।
ते गरजले नाहीत फ़क्त बरसले ...पाणी नव्हे आग।
तो आवाज एइकला मी । माझ्या गरजण्या पेक्षा भयंकर.
आणि किंकाळ्या सुद्धा। माझ्या विध्वौंसा पेक्षा जीवघेण्या..."

"या वर्षी रंग वेगळा आहे जरा
प्रयत्न करतोय माणसाच्या मनातल काळं शोषून घेण्याचा.
किंवा तो काळा धूर असेल कदाचित
की काळवंडलेल्या चहरयांच प्रतिबिम्ब?

राग ओकायला नाही आलो
अश्रु ढाळायला आलो आहे।
हतबल आहे मी. काहीच थाम्बवू शकत नाही.
तेव्हाही राग ओकायला नव्हतोच आलो
जास्तच दडपण आल होत तुम्हा माणसांच्या मागण्यांचं
हतबल होतो तेव्हाही. थाम्बवू शकलो नाही तेव्हाही...स्वतःला!

आणि ढग रडू लागला...

तो...

2009-02-12T22:52:00.000-08:00

चार भिन्तितल्या काळोख्या कोपऱ्यात पथारी पसरून 'तो' बसतो
खिड़की मधून आभाळाचा एक टुकडा तेवढा त्याला दिसतो

सकाळची कोवळी किरण जेव्हा झिरापतात त्या तुकड्यामधुन
ओंडक्या सारख मुर्दाड मन डोकावत त्याच्या डोळ्यातून

चांदणं ही दिसत कधी कधी अवचित
तो मात्र पडून असतो तसाच निपचित

पावसाची झड़ आली की जुन घोंगड़ ओढून घेतो
अंग अजुनच चोरून घेत दिवसभर खोकत राहतो

कधी दिसते रुपेरी कडा काळ्या ढगाला मिळताना
तीही किती भकास दिसते कोरडी भाकरी गिळताना

किती रुतु किती वर्षे अशीच आली अशीच गेली
मनावरच्या वेदनांची काजळीं अजुन काळी झाली

उशालगत ठेवलियेत त्याने काही बोळकी खेळण्यांची
एक विटी काही कवड्या खुण त्याच्या जगण्याची...

जग तुझ माझ

2009-02-11T00:59:00.000-08:00

जग तुझ
रंगांनी नटलेल
जग माझ
दंग्यान्नी पेटलेल
जग तुझ
फुलांचा गंध
जग माझ
धर्मान्ध
जगात तुझ्या
शिम्पल्यातले मोती
जगात माझ्या
भाषा आणि जाती
जगात तुझ्या
वारे तारे आम्ही सारे
जगात माझ्या
द्वेशाचे निखारे
जगात तुझ्या
सगळे सुंदर सगळे सारखे
जगात माझ्या
सगळे एकटे, सगळे पारखे
जग तुझ
निळ आकाश
जग तुझ
सुर्याचा प्रकाश
जग तुझ
सागराची गाज
जग तुझ
हिरवाइचा साज

कस रे जग तुझ इतक सुंदर निवांत ?
का माझ जग अस अस्वस्थ अशांत ?
देशील का तुझ्या जगातला थोडासा गारवा ?
थोडासा प्रकाश आणि
एक पांढराशुभ्र पारवा... ?

पुलकित

2009-01-23T00:45:00.000-08:00

आज पुलंचा एक अतिशय सुंदर लेख वाचण्यात आला। जगातल्या सगळ्या आनंदाचे आणि संघर्षाचे एकाच वेळी इतके सुंदर explaination मला आजवर कुठेही सापडले नव्हते।
Thank you very much पराग.
ही लिंक इकडे देत आहे. सगळयांनी आवर्जुन वाचा.
अधिक काही बोलणे किंवा लिहिणे आपल्या लायकिच्या आणि ताकदीच्या पलिकडचे आहे।
http://cooldeepak.blogspot.com/2008/04/blog-post_08.html

पतंग

2009-01-14T04:13:00.000-08:00

आपल आयुष्य पतंगा सारख असाव। रंगांनी खुललेल। त्याचा मांजा आपल्या हातात। उंच उंच जात रहाव। वार्याशी मैत्री करत। उंच उंच जाताना बऱ्याच पतंगाशी स्पर्धा असते। आपला मांजा कापायचा ते प्रयत्न करतात। आपण या कापकापित गुंतायच नसत। आपल लक्ष ऊँची गाठण्यावर असाव। कुठे ढील द्यायची ते मात्र समजल पाहिजे। आणि फिरकी कोणाच्या हातात द्यायची ते सुद्धा...

शुभ संक्रांति।

2009-01-13T21:18:00.000-08:00

आज मकर संक्रांति!

आज उत्तरायण सुरु होणार। सूर्य उत्तर गोलार्धकडे आपला प्रवास सुरु करणार। उत्तर दिशा म्हणजे उर्ध्व। उत्क्रन्तिची दिशा। दिवस आता मोठा होणार। सूर्य म्हणजे तेज। सूर्य म्हणजे प्रकाश। अंधाराकडून प्रकाशाकडे जाण्याची सुरुवात म्हणजे संक्रांति।

आजच्या दिवशी विष्णु ने असुरांचा वध करून त्यांची डोकी मंदर पर्वाताखाली गाडली। सत्याचा, असत्यावर, वाईटाचा चांगल्यावर विजय म्हणजे संक्रांति।

आज देवायन सुरु होणार। म्हणजे देवांचा दिवस। सगळी चांगली कामे करण्याचा काळ।

आजच्या दिवशी भागिराथाने गंगा पृथ्वीवर आणली। महाराज सागर यांच्या साठ हजार पुत्रन्ना मुक्ति मिल्वुन देण्यासाठी। हे साठ हजार पुत्र म्हणजे आपल्या वाईट विचारांचे प्रतिक। असंस्कृत, अंध महत्वाकंशेचे प्रतिक।

अशा विचारांपासुन मुक्त होण्याचा दिवस म्हणजे संक्रांति।

शुभ संक्रांति।

सत्यमेव हरते!

2009-01-09T00:07:00.000-08:00

एक टिपिकल हिन्दी सिनेमा।
गरीब हीरो आणि श्रीमंतीत लोळणारी हिरोइन। तिला इम्प्रेस करण्यासाठी तो उसने अवसान आणतो। भाड्याचे कपड़े आणतो, भाड्याच्या गाडीमधून तिला फिरवतो। ती फसते। मग तिचा गोड गैरसमज टीकवण्याची त्याची धडपड सुरु होते। भाड्याचे घर, भाड्याचे ऑफिस, भाड्याचे नोकर, भाड्याचे आई-बाप देखिल तो उभे करतो। त्यात त्याला साथ देणारा एखादा जीवभावाचा मित्र असतोच।
आणि एक दिवस त्याच पीतळ उघडं पडतं। ती खुप रडते, त्याचा द्वेष करते, अखेर त्याला सोडून जायला निघते।
तो तिला थाम्बवायला निघतो। डोळ्यात पाणी आणून, सगळ्यात महत्वाच्या कशाचा तरी त्याग करून तिचा विश्वास परत मिलावान्याचा प्रयत्न वगैरे वगैरे...
"कट टू एयर-पोर्ट"
तो तिच्या डोळ्यात डोळे घालून तीची अखेरची समजूत घालतो: " लेकिन मेरा प्यार झूठा नही था। ये सबकुछ मैंने सिर्फ़ तुम्हे पाने के लिए किया..."
झाल! ती वितळते। मोहिम फत्ते। शेवट गोड। प्रेक्षक इवाना इतका गुंतलेला असतो की तोही त्याला मनापासून माफ़ करून टाकतो। पैसा वसूल पिक्चर कबूल.
THE END।

भारतातील सगळ्यात मोठी I T कंपनी।
"What started as a marginal gap continued to grow over the years. Every attempt made to eliminate the gap failed...neither me nor the managing director took even one rupee/dollar from the company and have not benefited in financial terms on account of the inflated results. ....
I am now prepared to subject myself to the laws of the land and face the consequences thereof."
कंपनी च्या सीईओ च हे पत्र।

या दोन मधे साम्य हे की तर्कशास्त्र बाजूला ठेवल तरच हे पटु शकत। नाहीतर हे अस घडू शकत हे पचवण निव्वळ अशक्य। पडद्या वरच्या हिरोला आपण किती सहज माफ़ करतो। आणि या रियल-लाइफ हिरोला?
हिन्दी चित्रपट भारतीय समाजाच प्रतिबिम्ब असतात हे या वेळी चूकीचं ठरवणं भाग आहे। नाही का?

फुल

2009-01-07T02:15:00.000-08:00

फुला फुलात फिरताना एक फुल सापडलं
मान टाकुन बसलेल , पाना मागे दड्लेलं

"बाबा तुला झालय काय" मी त्याला विचारलं
तसं ते अंग चोरून अधिकच हिरमुसलं
"रंग तुझा बरा आहे
वास सुद्धा खरा आहे
मग काय झाल रडायला ?
पाना मागे दड़ायला ?
जग कुठे चाललय पहा
जरा सगळ्यात मिसळून रहा
अवती भवति तुझ्याच सारखी किती फूले फुलली आहेत
कधी त्यांच्या रंगाला तर कधी त्यांच्या गंधाला ,
किती मने भुलली आहेत...
तुला नाही का आवडणार त्यांच्यासारख फुलायला?
हवेवरती डुलायला नि फांद्यानवरती झुलायला?"

माझ्या थोड्या गप्पा ऐकुन फुल जरा सावरलं
आणि थोड़ा धीर करून हळूच मला म्हणालं
"ठाऊक आहे मला की छान आहे माझा रंग,
गंध देखिल खरा आहे , कोमल आहे माझे अंग

सगळयान्च्या कौतुकाला फुलेच वेडी भुलतात
उगाच भाबडी खुश होवून वार्यावरती डुलतात

गोड गोड बोलत माणसे हळूच त्यांना खुड्तात
तेवा कुठे डोळ्यावरची त्यांच्या झापडे उडतात

म्हणुन मी मान पाडून पाना मागे लपलो आहे
फुलावेसे वाटुनही पाकळ्या मिटून बसलो आहे

ठर्वलेच आहे मी हे असेच जगायचे
जग किती वाइट आहे हे मी का तुला शिकवायचे ?"

Happy 2009?

2008-12-30T21:33:00.000-08:00

जुन्या वर्षाचा शेवटचा दिवस.
उद्या नवीन वर्ष उजाड़्नार.
हे नेहमीच होत. नेहमीच आपण जुने वर्ष सरताना झालेल्या घटनांचा आढावा घेतो. कोणाला हे वर्षा कसं गेलं, या वर्षाचे हीरो कोण ठरले, येणार्र्या वर्षातल्या ठळक घटना वगैरे वगैरे.
पण हे वर्ष वेगळ आहे. वर्ष सरताना नेहमीच्या उत्साहा पेक्षा वेगळा मूड आहे. निदान माझा तरी. आणि मला खत्री आहे माझ्यासारख्या इतरांचा सुदधा तसाच असेल. ह्या वर्षाने सरता सरता खुप प्रश्न उभे केले. अन्तर्मुख केल.
अक्षांशांनी आणि रेखांशानी आख़लेल जग,
नकाशात बांधलेल जग,
दिशांचे सन्दर्भ घेउन भूगोलात लिहिलेल जग,
वास्तवात किती अस्तव्यस्त आहे,
किती दिशाहीन आहे,
किती अनिश्चित आहे,
हे या वर्षाने दाखवलं.
माणसाचा अंहकार आणि निसर्गाचे नियम यांच्यातला संघर्ष एकीकडे तीव्र होतोय.
आणि या युद्धात, निसर्ग एकजुट आहे पण माणसांमधे मात्र सर्वत्र केवळ यादवी माजलेली आहे. कधी धर्माच्या नावाखाली, कधी जातीच्या-पोटजातीच्या, कधी देशाच्या, कधी भाषेच्या नावाखाली.
कुठे चाललोय आपण? चारी दिशांना फ़क्त हव्यास. आणखी हव, आणखी हव. कोणाला पैसा, कोणाला प्रसिद्धि, कोणाला status, कोणाला सत्ता! हाव कुठे थाम्बत नाहीच. मृगजळा मागे धावण्यात सगळ्यान्ना धन्यता! हे धावण म्हणजे क्षितीजाचा पाठलाग केल्यासारखा आहे हे कधी जाणवणार? हे अस उराफुटी धावताना आपण पायाखाली कायकाय चिरडतोय हे कधी बघणार?
माणसाने, माणसासाठी बनवलेली ही राष्ट्र? की माणसाने माणसाचे शोषण करण्यासाठी केलेली सोय?
सगळ असुनही सगळेच असमाधानी. कारण प्रत्येकाला फ़क्त हवे. पण गमावायच काहीच नाहीये. सगळ कसं safe, smooth, without struggle हव (स्ट्रगल ची नव-श्रीमंत वर्गाची व्याख्या म्हणजे पुस्तक घोकण्यात घालवलेल्या रात्री आणि ऑफिस मधे कंप्यूटर पुढे केलेला रात्रीचा दिवस).

आणि या सगळ्या सगळ्या प्रश्नाच्या भेण्डोळ्यात मला सोडून हे वर्ष निघून चाल्लं?
कोणाकडे बघायच? उत्तर कुठे शोधायची? चन्द्राकड़े आणि सुर्याकड़े झेपावणारे आम्ही, अजुन आमच्या पृथ्वीला तरी खरया अर्थाने आपलस करू शकलोय का?

नवीन वर्षाच्या संध्याकाळी एकच प्रार्थना,
त्या चंद्रकडून थोडी शीतलता आणा. त्या सुर्याकडून थोड़ा प्रकाश.

Happy 2009!

Just a thought

2008-12-19T03:08:00.000-08:00

Initially when I had joined this new office, I used to see people playing Nintendo in club-chai, occasionally a round of UNO or a carom. And it used o feel nice. A friendly open environment, a perfect balance between work and fun!
Today, as I looked around in the office, I found very few people busy working. Some were busy playing computer games, some were watching movies on u-tube, and some were just chatting. But it did not feel nice. It felt scary. Very very scary. Games were not fun. Work was. It was a sign that not enough work is flowing in. It meant not enough business, not enough revenue. It meant recession that could cost us our jobs!

And this may mean different to different people. To some it may just mean finding another job. To some it may mean a willing break and a fresh start. To some it may mean a temporary turbulence while to some it may mean a dead-end.
Multi-faceted person may be able to find alternatives and means of survival. But those who are not may just lose their minds. What if a person is a sole bread earner of the family? A long list of expenses would keep scrolling through their minds; school fees, EMIs, monthly expenses etc.

What would it mean to me? Will this happen to me? It may not. It might. There is a natural tendency to think that severely bad things always happen to other people. But this time it is at my doorstep. I might lose a job anytime. I might get shot by a terrorist anytime. I might lose my money anytime. It is scary. Very very scary!
What if I lose my job TODAY?
Ok. I have enough savings to pay my EMI for next 6 months. I can cut down on expenses. I will start finding another job or worse case, I will think of going back to my previous employer. People around me may think of me as a loser. But there is a say in Hindi: Sar salamat to pagdi pachas...

Thoughts went on and on…
What is the root of all these sudden problems? Till some months back, everything was alright। Economy was booming, careers were stable and growing, lot of employment opportunities were available and youth were optimistic, we had recovered and forgotten the past terror attacks in Mumbai…everything was so smooth। Life was set.

And one day, suddenly a stock market crashed। The world woke up from a dream.
Big companies were bankrupt. People were jobless.

Isn’t it all about money? What if there was no money? I mean, money is such a man-made thing. And if it is man-made, why can’t we just make some more? Why is it a controlling factor or it would not be an exaggeration if I say the only controlling factor in man’s life? What if there was no money and only a barter system? No one would be superior or inferior. Everyone would be the best at the core skill. One would not require being the master of all. No one would have the ego that he/she can buy everything in the world. Everyone would take pride in what they do. A farmer, a cobbler, a fisherman, a craftsman, a teacher, everyone would be equally important and equally unique.

But who has made this damn ‘Money’ so important? I remember times when I used to spend the entire month in just 100 rupees. Sometimes I used to have just 10 rupees in my pocket and I never bothered. Needs were minimum. I never bothered about branded cloths, never felt the need of staying connected to the world 24X7 on the mobile, never worried about “weekend” plans, yet I was so happy and content.
Why? I was very happy with my basics. I was not materialistic.
Whether one accepts or denies, the fact does not change. We have become materialistic. By ’We’, I mean everyone except few exceptions who are truly busy in paying back to the society.

Can we make this demon called ‘money’ less important? Can we go back to basics and find that peace and harmony? Can we discover ourselves in the light of ‘Nothing’?

Just get out of the house one day, without a cell phone, and with just a minimum amount in the pocket…just get out of the trap with a mind, completely uncovered.

Just a thought!

अस्वस्थ : २६ नोवेम्बर २००८ मुंबई ताज हल्ल्यानंतर

2008-12-01T21:47:00.000-08:00

I can't describe the feeling. anger, helplessness, fear, insecurity, frustration...I felt like going on the top of the mountain and scream. as loud as one can. Everyone is ahead in the competition of blaming the politicians. But are they the only ones to blame? As citizens of india, aren't we equally responsible? we can't change the system just by criticizing the politicians. We are the system. do we ask ourselves even a single question while bribing the traffic police? while bribing the school management for admissions? How much interested are we in voting? Who elects the politicians? Do we have guts to stand up and work for people? don't stand for elections but do we even think of joining a political party and work for our areas/people?
Most of us are just interested in the secure jobs, enough savings, safety of our near and dear ones, good weekends, reasonably presentable houses and maybe a four wheeler at the door..that's all. No one even realizes their duties or wants to go out of way (a liitle not much!) to contribute towards Nation. No one is vigillent enough to look around and report the suspicious. "Hamko kya karna hai? police bhi kya karegi? sab corrupt hai..." these are the ways we have conviniently found to skip the duties.
We can have big long debates about global warming but can't cut down on electricity. Power cuts in Mumbai? How dare you talk about it?
We can blame the BMC for the dirty and unhieginic city but easily forgive ourselves for throwing a piece of paper on road.
We need everything. But we are not ready to pay for it. We are not ready to sacrify even a 0.1 percent of our selfishness for that.
Only paying incometax is not enough. we have to take pride in being indians. We have to take pride in refusing short cuts for long term goals. Once in a year we donate an amount to some charity and feel that we have right to comment on ananrchy in the society, the government, the police department and everything on the earth. This needs to break. until then we would not find solutions to our problems. Future generations will never forgive us for we are going to give them only problems...global warming, terrorism, scarcity, and a cruel brutal selfish world.
We have to stop denying our duties. We have to leave the negative attitude that keeps imposing "kuch nahi ho sakta. kuch nahi hoga". The fact is that 'hum kuch karna chahte hi nahi'.

Take pride in being an Indian. Start doing the right thing, morally, ethically. Contribute your bit. "Kya hua agar koi law nahi obey karta..mai karunga. Kya hua agar mera kam hone me der lagi..I will wait but not bribe." Why can't we take these stands? Atleast the modern educated youth can do this. Jab har koi karega to sab karenge.
Stop blaming. start acting.